Έφυγε ο φίλος μου. Ο αγαπημένος φίλος των εφηβικών μου χρόνων, ο φίλος μιας ολόκληρης ζωής.
Τι να πρωτοθυμηθώ… Ήμασταν δεκαοχτώ και δεκαεννιά χρονών. Μιλούσαμε για την ποίηση, για τους λογοτέχνες, γράφαμε μαζί ποιήματα. Μοιραζόμασταν τις ανησυχίες μας, τα όνειρά μας, όλα εκείνα που τότε ανοίγονταν μπροστά μας.
Κι αργότερα, ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο. Η ζωή άλλαζε, οι υποχρεώσεις μάς έπαιρναν τον χρόνο, μα εμείς είχαμε πάντα τόσα να πούμε.
Συνέχεια λέγαμε να βρεθούμε. Να πάμε κάπου για δυο τρεις μέρες. Να καθίσουμε με την ησυχία μας, χωρίς βιασύνη, χωρίς τα «πρέπει». Να μιλήσουμε για όσα αγαπούσαμε. Να θυμηθούμε τα παλιά, να είμαστε πάλι μαζί.
Το λέγαμε και το ξαναλέγαμε. Σαν μια υπόσχεση που πιστεύαμε πως είχαμε ακόμη καιρό να κρατήσουμε.
Ποτέ δεν περίμενα πως θα έφευγες πριν προλάβουμε. Πως αυτές οι δυο τρεις μέρες θα έμεναν για πάντα οι μέρες που δεν ζήσαμε. Οι μέρες που θα με πονάνε για πάντα.
Φίλε μου αγαπημένε, πόσα είχαμε ακόμη να πούμε.
Θα μου λείψεις πολύ.
Να μνημονεύετε τον Αλέξανδρο Θάνο. Έζησε ως ποιητής.
Για όσους τον γνώρισαν από κοντά και επιθυμούν να τον αποχαιρετήσουν, η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί την Τρίτη, στις 10:00 το πρωί, στο Κοιμητήριο Ζωγράφου, στην Αθήνα.










